Beste mensen,

sinds september 2011 ben ik werkzaam voor Noxqs Zorginnovatie. Blik op media bestaat niet meer.

Wil je meer weten over mediawijsheid en mensen met een beperking? Kijk dan hier: Mediawijsheid

Mij kun je bereiken via sanne at noxqs.nl

Groet,

Sanne

Vanaf vandaag is het startdocument ‘Meten van mediawijsheid’ beschikbaar. Dit document is in opdracht van Mediawijzer.net ontwikkeld door zes partnerorganisaties: Blik op Media, Cinekid, EYE Film Instituut Nederland, Nieuws in de klas, Thorbecke Scholengemeenschap (TSG) Zwolle en TNO. Met behulp van het startdocument kunnen meetinstrumenten ontwikkeld worden voor specifieke doelgroepen en specifieke deelaspecten van mediawijsheid.

Bekijk hier de trailer van het onderzoek: Helderheid from Daniel Lechner on Vimeo.

In de afgelopen jaren zijn talrijke projecten ontwikkeld met als doel om de mediawijsheid van burgers te vergroten. Tot dusver was het lastig om de effectiviteit van deze projecten te bepalen, omdat het niveau van mediawijsheid nauwelijks werd gemeten. Sinds juni 2010 heeft de onderzoeksgroep gewerkt aan een antwoord op de vraag: ‘Op welke wijze kan gemeten worden hoe mediawijs iemand is?’ Daarbij is een vertaalslag gemaakt van de theoretische definitie van mediawijsheid naar een raamwerk waarin uiteenlopende competenties van mediawijsheid zijn omgeschreven. Het raamwerk is opgenomen in het startdocument en biedt handvatten om een eigen meetinstrument te ontwikkelen dat is afgestemd op het betreffende medium en de gewenste doelgroep.

Pilots
De bruikbaarheid van het raamwerk werd getoetst in twee pilots. In deze pilots is middels het raamwerk een meetinstrument ontwikkeld voor een specifieke doelgroep en een specifiek deelaspect van mediawijsheid. Er is onderzocht hoe de verschillende competenties, die in het raamwerk zijn omschreven, kunnen worden vertaald naar meetbare indicatoren. Bij de eerste pilot stond reclamebeïnvloeding bij leerlingen van het voortgezet onderwijs centraal. De tweede pilot was gericht op veiligheidsrisico’s bij sociaal internetgebruik door jongeren met een licht verstandelijke beperking. De pilots hebben geleid tot aanbevelingen voor de toepassing van het raamwerk.

Samenwerking
De onderzoeksgroep bestond uit Sanne van der Hagen (Blik Op Media), Vanessa Pattipeilohy (Cinekid), Brit Thomassen en Florine Wiebenga (EYE Film Instituut Nederland), Fifi Schwarz (Nieuws in de klas), Wim Hilberdink en Bob Wissink (Thorbecke Scholengemeenschap Zwolle) en Sanne Huveneers en Bas van Schoonhoven (TNO). Zij hebben het onderzoek uitgevoerd in opdracht van Mediawijzer.net. Het projectmanagement was in handen van EYE.

Vervolg
Het startdocument is het vertrekpunt voor iedereen die de effectiviteit van mediawijsheidprojecten wil meten; een hulpmiddel voor het structureren van onderzoek.

Reacties en vragen naar aanleiding van het rapport kunt u sturen aan Florine Wiebenga, EYE Film Instituut Nederland (florinewiebenga@eyefilm.nl). Medio januari 2012 zal een vervolg worden gegeven aan het onderzoek. De reacties op het rapport worden hierin meegenomen en zijn mede bepalend voor de vorm van het vervolg.

Bijdrage Blik op media
Ik heb meegedaan aan dit onderzoek omdat ik het belangrijk vind dat mediawijsheid voor mensen met een verstandelijke beperking meer onder de aandacht wordt gebracht. Zowel in ‘mediawijsheidland’ als in de verstandelijk gehandicaptenzorg. Voor mij houdt dit in dat ik wil bijdragen aan een verantwoord en kritisch mediagebruik door mensen met een verstandelijke beperking en een goede begeleiding van jongeren met een licht verstandelijke beperking in relatie tot mediawijsheid.

Mijn bijdrage bestond uit twee delen: enerzijds wilde ik antwoord op de onderzoeksvraag “wat zijn de risico’s van online communicatie door jongeren met een licht verstandelijke beperking?”. Anderzijds wilde ik met dit onderzoek het raamwerk toetsen aan de praktijk. Dat laatste is goed gelukt. Het antwoord op de onderzoeksvraag is (deels) uit gebleven. Maar dat is niet erg. Mediawijsheid bij mensen met een verstandelijk beperking in relatie tot mediawijsheid is met dit onderzoek duidelijk op de kaart gezet. En de basis is gelegd om vanuit een raamwerk gedegen vervolgonderzoek te doen.

Het project ‘Meten van mediawijsheid’ werd financieel mogelijk gemaakt door Mediawijzer.net.

Het startdocument ‘Meten van mediawijsheid’ is vanaf nu te downloaden op www.mediawijzer.net/helderheid

Mijn vorige blog eindig ik met de volgende woorden:

Wat ik wil zeggen: ieder individu zal open moeten staan voor ieder ander individu om in contact te komen, vrij van oordelen. Dán bereik je inclusie. Of eigenlijk, dan is het woord inclusie overbodig. Een Utopia waar ik best in op had willen groeien.

Dat zou ook het goede voorbeeld zijn wat ik aan mijn kinderen zou willen meegeven. Maar tot nu toe komt daar nog weinig van terecht. Werk aan de winkel dus…

Nu een sprong van mij naar de gehandicaptenzorg. Ik lees regelmatig berichten over inclusie. Ik zet me zelf in voor e-inclusie en af en toe geef ik mijn mening over inclusie. Maar ik ben ook een erge voorstander van practice what you preach. En met die gedachte probeerde ik uit te vinden wat inclusie voor mij als individu betekent zodat ik ook echt in praktijk doe wat ik verkondig. (zie ook deel 1) Blijkbaar betekent inclusie voor mij dat ik open zou moeten (willen) staan voor ieder ander individu. Dat zeg ik vanuit  het idee dat ik altijd het gevoel heb gehad er niet bij te horen omdat ik dacht dat mensen me ‘raar’ vonden én vanuit de wetenschap dat ik bij een grove dwarsdoorsnede hoor van de samenleving (schoolpleinmoeders) waarbij ik net zo anders ben als ieder ander.

Mijn conclusie is dat inclusie verankerd zit in ieder individu, maar wordt gepresenteerd als een visie voor groepen in de samenleving.  Ofwel, we praten veel over inclusie als visie voor groepen in de samenleving, maar wie brengt het in de praktijk? Wat vraagt het van ieder van ons als individu om voor te doen hoe inclusie op individueel niveau bereikt kan worden. En Geert illustreert in zijn reactie op mijn eerste blog heel mooi hoe tegenstrijdig het kan zijn: 

“In het wereldje van de ‘geitenwollen sokken’ waar ik lang in verkeerde had men dikwijls een uitgesproken mening over mannen in pakken. Die zouden geen diepgang hebben. Ik vond en vind dat te bizar voor woorden, mensen die denken dat ze zo open staan voor anderen en dat dus eigenlijk alleen maar zijn voor hun eigen groep.”

Ik denk dat als we zeggen inclusie belangrijk te vinden we het goede voorbeeld moeten geven aan de mensen om ons heen. En terwijl ik dat hier achter mijn pc zit te vinden, kom ik tot de conclusie dat ik eigenlijk niet van inclusie hou, dat ik me het meest veilig voel in ‘mijn eigen’ groepje. Ik schrik daarvan, maar tegelijk geeft het me een handvat om er echt wat aan te doen. En misschien moeten we het allemaal doen: onderkennen dat we soms niet van inclusie houden, terwijl we wel vinden dat het belangrijk is. Want pas dan kunnen we een keuze maken om het anders te gaan doen.

Aan het begrip inclusie kun je op verschillende manieren invulling geven. Vandaag bedacht ik me dat ik van bepaalde vormen van inclusie niet hou.

Vroeger op school was ik een beetje anders dan de rest, mijn kleren waren anders.Waar ik over nadacht, hoe ik speelde, het was net wat anders. Het hinderde me niet echt. Ik hoorde niet ergens bij, maar ik hoorde ook niet nergens bij.

Op de middelbare school tekende zich dat wat meer af. En hoewel ik optrok met alle kinderen uit mijn klas, had ik niet het gevoel dat ik erbij hoorde. Ik was een beetje raar en dat maakte me alleen. Ik wilde niet anders zijn, niet raar gevonden worden, ik wilde ‘erbij’.

Na de middelbare school werd het minder. Ik zocht mensen om me heen die me begrepen, die mijn interesses deelden. Mensen die me leuk vonden om wie ik was. Geen nadruk op mijn ‘anders zijn’, we waren allemaal anders. Geruststellend vond ik dat.

Nog wat later ging ik de vruchten plukken van mijn raarheid. Ik kon het inzetten om mijn werk te doen en daar werd mijn ‘raar-zijn’ ineens ‘interessant’. (wat volgens mij betekent: “raar, maar misschien kan ik het in mijn voorbeeld gebruiken”) Anderen noemen het ‘verfrissend’, ‘een inspiratiebron’, etc.

Dat kleine groepje mensen dat ik om me heen had verzameld bleef klein. En ik moet zeggen dat ik het daar ook liever bij hou. Ik heb geen zin meer om me ‘anders’ te voelen dan de rest. Bij deze mensen voel ik me gekend, op mijn gemak. Maar echt ‘in en met de samenleving’ is het niet.

Het kon dan ook niet anders dan dat ik er nog eens mee geconfronteerd zou worden. Vandaag was zo’n moment. Een grove dwarsdoorsnede van een stukje samenleving: het schoolplein van de basisschool. Schoolpleinmoeder zijn leek me een ultieme vorm van inclusie. Alle achtergronden, alle beroepen, verschillende beperkingen: iedereen.

En wát voel ik me daar ongelukkig! In de korte gesprekjes met andere ouders merk ik weer hoe ‘raar’ mensen mij eigenlijk vinden. Mijn woorden worden verkeerd begrepen, ik heb niet zo’n bloemetjesjurk als de meeste schoolpleinmoeders. En als een moeder mij de volgende vraag stelt: “goh, wat een leuke broek heeft je dochter aan. Waar heb je die gekocht?” zeg ik: “Oh, geen idee, ik koop nooit kleren, die broek zat in een zak met kleren die ik van iemand heb gekregen.” Ik vind haar frons ook nu nog niet in woorden uit te drukken.

Een reguliere basisschool. Ja, dat is misschien wel het toppunt van inclusie, maar ik twijfel ook. Ik heb  het gevoel dat de echte inclusie in iets anders zit. Niet in het ‘in en met de samenleving’. Ik krijg het gevoel dat de inclusie niet in de maatschappij zit, niet de samenleving, maar diep verankerd in de mensen. In mij dus ook. Of eigenlijk, in mij niet echt.

Ik word bang van bloemetjesjurken op het schoolplein, bang dat ik er niet bij hoor omdat ik er geen heb. Maar de waarheid is dat ik ook helemaal geen bloemetjesjurk wíl. Als zoveel mensen hetzelfde dragen wil ik daar niet bij horen. En daar gaat het grondig fout met mijn inclusie.

De waarheid is ook dat ik de mensen over wie ik schrijf net zo weinig begrijp als zij mij. Of misschien nog minder. Ik vind over het weer praten stom. Ik wil eigenlijk met niemand op het schoolplein praten omdat ik denk dat iedereen alleen maar over het weer praat.

Het erbij horen, het erbij willen horen of het er niet bij horen heeft niets te maken met inclusie. Inclusie op het schoolplein zou volgens mij zijn dat ik op het schoolplein open sta voor contact met iedere ouder. Ik zou met oprechte interesse luisteren naar wat die persoon te vertellen heeft en ik zou mijn best doen die persoon te begrijpen. Ik zou misschien een mening hebben, maar nooit een oordeel vormen.

Wat ik wil zeggen: ieder individu zal open moeten staan voor ieder ander individu om in contact te komen, vrij van oordelen. Dán bereik je inclusie. Of eigenlijk, dan is het woord inclusie overbodig. Een utopia waar ik best in op had willen groeien.

Dat zou ook het goede voorbeeld zijn wat ik aan mijn kinderen zou willen meegeven. Maar tot nu toe komt daar nog weinig van terecht. Werk aan de winkel dus…

lees hier ook ‘Ik hou niet van inclusie 2′

Toverboek,

dat zich opent op de wind om te worden gelezen
met gesloten ogen…,
waar vlinders van opfladderen, verward
dezelfde ideeën te hebben gehad.

R.M. Rilke

Blik op media verplaatst haar activiteiten naar Noxqs Zorginnovatie.

Ik voorspelde het al een beetje in mijn blog over zelfredzaamheid eind juni: Ik wil meer doen wat ik het leukste vind en waar ik het beste in ben. In de afgelopen twee jaar van mijn zelfstandig ondernemerschap heb ik met ontzettend veel enthousiasme en plezier gewerkt. Het zelfstandig ondernemerschap stond me echter in de weg om ook echt alles eruit te kunnen halen. Daarom heb ik de keuze gemaakt om mijn activiteiten vanaf 1 september voort te zetten bij het bedrijf Noxqs Zorginnovatie. Onze ideeën liggen dicht bij elkaar en we vullen elkaar goed aan.

Bij Noxqs zal ik mij vooral richten op activiteiten op het snijvlak van innovatieve ICT en de (gehandicapten)zorg. Ik blijf me inzetten voor VG2.0 en ook in de sociale media hou ik jullie op de hoogte van de ontwikkelingen. Voor degenen die (nog) niet bekend zijn met het werk van Noxqs:  www.noxqs.nl

De afgelopen twee jaar heb ik met veel plezier gewerkt aan verschillende projecten en activiteiten. Ik wil dan ook graag alle mensen die me op allerlei manieren geholpen hebben (met filmpjes, interviews, uitnodigingen voor workshops, RT’s op Twitter, lieve en ondersteunende mailtjes, gezamenlijke zoektochten naar financiering en nog veel meer) ontzettend bedanken!

Mijn contactgegevens vanaf nu:

Sanne@blikopmedia.nl
SannevanderHagen@noxqs.nl (vanaf 1 oktober)
@SannevdHagen
0614362879

Hoe staat het met het gebruik van intranet binnen zorginstellingen waar men mensen met een verstandelijke beperking ondersteund?
Ik vraag het me al een tijdje af en plaatste al eens een oproep op LinkedIn hierover. Om nog wat meer zicht te krijgen op de stand van zaken heb ik een vragenlijst gemaakt. Het duurt ongeveer 10 minuten om hem in te vullen. In september zal ik de uitkomsten hiervan publiceren.

Ken je een organisatie waar men een clientenintranet gebruikt én waar ondersteuning wordt verleend aan mensen met een verstandelijke beperking? Vul de lijst in of stuur hem door!

Klik hier voor de vragenlijst

Een jaar geleden publiceerde ik het artikel ‘e-inclusie, meedoen in de digitale samenleving’. Als sprekend voorbeeld voegde ik daar het voorbeeld van Theo Valkenburg aan toe. Dit in de vorm van het filmpje ‘Theo is online’. Nu, ruim een jaar later heeft William Valkenburg een vervolg gemaakt op dit filmpje. Hij laat zien hoe ook de andere bewoners van de woongroep van Theo online zijn en wat dat met hen doet. Het filmpje werd voor het eerst gepresenteerd tijdens het Seminar #Vg2.0 bij Microsoft. De webcast van de presentatie staat hier oline.

Het filmpje ‘theo is online … wie volgt?’ is een prachtige illustratie van hoe internettoegang voor mensen met een verstandelijke beperking kán werken. Ik ben ook erg benieuwd naar het antwoord op de vraag: wie volgt? Werk jij in een organisatie en help je mensen online? Film het! Laat het goede voorbeeld zien, zodat anderen kunnen volgen.

Hulp vragen bij iets wat ik niet zo goed kan. Dat klinkt misschien als iets wat heel vanzelfsprekend is, maar dat was het voor mij helemaal niet. Ik vond namelijk dat ik alles moest kunnen. Al toen ik net kon praten brabbelde ik ‘zelluf doen’, maar ook nu nog als iemand me ziet prutsen met een boormachine roep ik woest dat ik het zelf wil doen. Anderhalf jaar geleden werd ik ineens zelfstandig ondernemer. Ik deed dat door in het diepe te springen en er niet te veel bij na te denken.

Al snel kwam ik erachter dat voor alle facetten van het zelfstandig ondernemen er studies bestaan aan de universiteit en al die studies duren vier jaar. Geen van die studies had ik gevolgd en van veel had ik nog nooit gehoord. Zo wist ik niet precies wat een accountant was, ik wist niet wat marketing was, had nog nooit reclame gemaakt, had geen idee wat er met ‘communicatie’bedoeld werd – het betekende blijkbaar iets anders dan met mensen praten- en ik had eveneens geen idee van ondernemerschap en belastingen. Het ‘zelluf doen’in zelfstandig ondernemerschap bleek onmogelijk. Ik was ergens goed in en dát wilde ik doen. Tijd dus om om hulp te vragen.

Als iedereen datgene doet waar hij het beste in is…
Omdat ik het liefst zoveel mogelijk van mijn tijd besteed aan het doen wat ik het liefste doe en waar ik het beste in ben, kwam ik er al snel achter dat ik dat anderen ook gunde. Waarom niet iemand vragen mijn administratie te doen als deze persoon daar a. heel goed in is en b. dit het liefste doet? Niet te vergeten dat ik er c. een ontzettende hekel aan heb en er d. helemaal geen verstand van heb. En naar mate ik groei in mijn ondernemerschap vind ik steeds meer dat iedereen zou moeten doen waar hij het allerbeste in is en dat we mensen moeten stimuleren te doen waar ze goed in zijn. Dat geldt voor mensen zonder- en met een verstandelijk beperking.

In een van de eerste projecten waar ik verantwoordelijk voor was, merkte ik meteen dat ik nog ontzettend veel te leren had. Behalve dat het project inhoudelijk verder reikte dan mijn cognitieve mogelijkheden (het was ontzettend ingewikkeld), werden er ook dingen gevraagd die ik niet kon. Steeds als ik het niet begreep, als ik tegen mijn eigen onvermogen of onzekerheid aan liep heb ik dit aangegeven. De hele projectgroep beantwoordde geduldig mijn vragen en ondersteunde daar waar nodig.

Goed voorbeeld doet volgen
Ik merkte dat de projectleden het heel prettig vonden dat ik steeds mijn grenzen en onvermogen aangaf. Ze konden me daardoor goed ondersteunen en hadden inzicht in de gang van zaken. Maar ik merkte ook dat deze manier van werken voor heel veel mensen niet vanzelfsprekend was. Deze mensen vinden écht dat ze alles moeten weten en kunnen. En zullen daardoor niet of nauwelijks om hulp vragen. Sommigen zien het vragen van hulp zelfs als een zwaktebod: moeten toegeven dat je iets niet kan lijkt het ergste wat hen kan overkomen. En dat heeft me aan het denken gezet. Als zoveel mensen proberen te verbergen wat ze niet goed kunnen is de kans groot dat ze dit ook van hun omgeving vragen. En als ze het niet vragen geven ze in ieder geval wel het voorbeeld. Deze mensen werken ook in het onderwijs en in de zorg.

Wordt dit bedoeld met zelfstandig leven?
Dat zette me aan het denken. Is dit dan wat mensen bedoelen met inclusie en het zoveel mogelijk zelfstandig leven/ zelfredzaam zijn in de maatschappij? Is dit waarom mensen met een beperking het zo moeilijk hebben? Omdat ze geleerd hebben dat het een zwaktebod is als je om hulp moet vragen?

Ik heb ook iets anders gemerkt. Ik vind het ongelooflijk fijn als ik iemand iets aanbied (je bent ziek, zal ik vanavond voor je koken?) en diegene zegt: “ja graag”. Of, ik pluk bloemen langs de dijk en deze worden ontvangen met de woorden “wat prachtig! Dank je wel!”. Als iemand zegt: “dat had je niet hoeven doen” heb ik de neiging mijn aanbod in te trekken, het cadeau weer mee naar huis te nemen of er iemand anders blij mee te maken. Daarnaast merk ik dat mensen zich vaak heel prettig voelen als ze geholpen worden bij iets dat ze moeilijk vinden. Beiden situaties maken het voor mij moeilijk te begrijpen waarom zoveel mensen alles zelf willen doen. Of willen verbergen dat ze iets niet zelf kunnen. Ik begrijp ook niet meer zo goed waarom ik het zelf allemaal ‘zelluf’wilde doen.

Het Blauwe Scherm
Voor de twitteraars onder ons: het #durftevragenscherm
Vandaag woonde ik een presentatie bij van de Blue Assist. Een Iphone applicatie die functioneert als de witte blindenstok. Het is een middel om mensen te helpen hulp te vragen in situaties waar ze zelf niet goed uit komen.

Geen hulpmiddel dus om het allemaal ‘zelfstandig’ te doen, maar een hulpmiddel om gebruik te maken van de hulp die de mensen in de maatschappij bereid zijn om je te bieden. Hoewel het middel bedoeld is voor mensen met een (verstandelijke) beperking, vind ik eigenlijk dat iedereen om mij heen er eens een week gebruik van zou moeten maken. Zodat iedereen zich er bewust van is:

-          Hoe fijn het is om af en toe om hulp te vragen aan- en geholpen te worden door iemand die je (niet) kent

-          Hoe fijn het is om af en toe iemand te helpen als hij/zij daarom vraagt

-          Hoe fijn het kan zijn te onderkennen dat je niet alles zelf hoeft te kunnen

Kun jij iets noemen waar je niet goed in bent en waar je niet voor uit durft te komen? Ik heb nog een hele rits met hulpvragen die ik niet durf te stellen. (bijvoorbeeld, hoe ga ik om met de woedeaanvallen van mijn dochter, ik kan geen kleren kopen omdat ik daar bijzonder ongelukkig van wordt; wie wil dat voor me doen…)

Pas als we zelf het goede voorbeeld geven kunnen we ook anderen ondersteunen hulp te leren vragen.

Olivier van Eyken is jongerenwerker bij BAAL Limburg waar hij jongeren begeleid bij het uitvoeren van taakstraffen. Begin 2011 volgde Olivier de opleiding eLab4SocialWork aan de Katholieke Hogeschool Limburg. In dat kader heb ik Olivier gevraagd een gastblog te schrijven.

Internet en sociaal werkers; je zou het kunnen omschrijven zoals ene Homer J. Simpson ooit deed: “Oh, so they have internet on computers now?”. Inderdaad; de sociale sector is (nog) niet echt mee in het gebruik van internet (en bijhorende sociale media) binnen de job. De face-to-face hulpverlening wordt hoog in het vaandel gedragen, en dat wil men absoluut niet vervangen door een computer tussen de sociaal werker en de cliënt te plaatsen.

Dat was zo’n beetje de achtergrond die ik meekreeg toen ik aan de opleiding eLab4socialwork aan de KHLim begon. Alle begrip hiervoor, maar toch keek ik vanaf de start meer naar de mogelijkheden dan naar de beperkingen. Een open geest weet meer, en als die open geest zich dan ook nog eens online kan verrijken, dan is dat helemaal mooi meegenomen.

Als praktijkwerker binnen de dienst BAAL (Bureau Alternatieve Afhandeling Limburg) begeleid ik jongeren bij de uitvoering van gemeenschapsdiensten (taakstraffen voor de Nederlanders onder ons) en geef ik vormingen rond drugs. De doelgroep bestaat uit jongeren tussen de 12 en 18 – de generatie die in de ene hand een papfles en in de andere een smartphone houdt terwijl ze hun eigen babyblog bekeken alvorens over te schakelen naar Netlog of Hyves. Met andere woorden de online generatie. Hoewel ik zelf nog half in die generatie opgroeide, merkte ik dat de huidige wereld van het sociaal werk nog achterop hinkt en de trein dreigt te missen. Hoe kunnen we binnen de job het internet en sociale media inzetten om jongeren meer en beter te bereiken? Of: hoe stemmen we de twee leefwerelden op elkaar af?

De Apestaartjaren toont ons dat de nieuwe media “harder, better, faster, stronger” is en dat we er dus best aandacht voor kunnen hebben:

We kregen binnen de opleiding een heel arsenaal aan bruikbare sites en toepassingen mee;

op die manier slaagde ik erin om de brainstorm met de collega’s (die ik nadien in een dynamische Prezi goot). Alleen al die Prezi zorgt ervoor dat de statische Powerpoints wellicht naar de achtergrond gaan verdwijnen. Of wat dan te denken van Xtranormal: een tool waarmee je zelf dialogen in filmpjes kan schrijven: als dat ze al niet meer aanspreekt…

Naast nuttige tools ook een heel aantal concrete tips voor de uitdieping van verschillende online gebieden. Facebook bijvoorbeeld. Jongeren/cliënten die je een vriendschapsverzoek sturen… Wat doe je daarmee? Een mogelijk antwoord:

Clients asking to “friend” you: If you’re doing direct social work, don’t friend on Facebook. Says Dennis Shelby, PhD, of the Chicago-based Institute for Clinical Social Work.

Tools leren kennen en gebruiken is één ding, maar hoe ze ook verspreiden binnen je organisatie; da’s een ander paar mouwen. Niel Van Meeuwen verwoordt het als volgt: “Je moet de mensen niet proberen overtuigen dat ze dit of dat moeten, je kan ze best wel vragen wat ze verwachten van die sociale media en wat ze ermee willen doen. Aan de hand van die verwachtingen stel je een tool voor om die verwachtingen in te lossen. Is het zo dat men niets verwacht van die dingen, tja dan is het zo. Maar goed wetend dat je als organisatie je doodvonnis tekent door niet in te stappen op dit 2.0 gebeuren.”

Naar de toekomst toe zou ik Google Maps willen gebruiken om samen met jongeren te bekijken hoe het makkelijkst (en met welk vervoersmiddel) van hun thuis naar de werkplek kunnen raken; geen geprul meer met gedateerde dienstregelingen van het openbaar vervoer: alles online up to date! En waarom niet via Facebook bereikbaar zijn voor jongeren die vragen hebben die ze in groep niet kunnen stellen?

Een jongere over gebruik van online filmpjes: “Wow hier gebruiken ze Youtube? En dus niet van die ouwbollige DVD’s? Cool!”

De startpositie is gekend, maar het te bewandelen pad is nog niet duidelijk. En is dat niet net het mooie aan alle sociale media? Geen duidelijk traject, maar wel een uitdaging om het aan te gaan. Ik ben er alvast klaar voor.

Olivier van Eyken

Filmpje gemaakt door Dé de Haas. Tips en vragen over veilig internet. Verslag van de bijeenkomst is terug te lezen op de Hyves van Denktank101.